معرفی کتاب هنر در لحظه زندگی کردن
کتاب هنر در لحظه زندگی کردن نوشتهی شانا نیکوئیست،شما را با خود به سفری درونی میبرد تا خود حقیقیتان را بهتر بشناسید. مطالعهی این کتاب تجربهای عمیق و تأثیرگذار است و زندگی شما را متحول خواهد کرد و برایتان آرامشی ماندگار به ارمغان میآورد.
حتماً شما هم این جمله را بارها در زندگی شنیدهاید که میگویند در لحظه زندگی کن! بسیاری هم توصیه میکنند که نگرانیها و اضطرابهای خود را کنار بگذارید و به دنبال زندگی آسوده بروید. این توصیهها زیبا و حتی درست هستید اما هیچکس برایتان توضیح نمیدهد که چگونه این کار را بکنید چرا که تاکنون کسی به شما این آموزش را نداده است.
در چنین شرایطی شانا نیکوئست (Shauna Niequist)، نویسندهی پرفروش نیویورک تایمز، تلاش میکند در کتاب هنر در لحظه زندگی کردن (Present over perfect) با ارائهی داستانی جالب و خواندنی به شما بیاموزد تا چگونه خود را از مشکلات روزمرهی زندگی آزاد کنید و با روشی ساده، زندگی سالمتری داشته باشید. شاید در نگاه نخست روشهای ارائه شده به نظر ساده بیایند اما از یاد نبرید که همین روشها کلید رهایی شما از وضعیت موجود هستند و مطمئن باشید که مطالعهی کتاب حاضر تحولی عظیم در زندگی شما ایجاد میکند و مسیر شما را برای همیشه تغییر میدهد.
کتاب جذاب و خواندنی هنر در لحظه زندگی کردن مانند سفری است که تجربیات بزرگی را برایتان به ارمغان میآورد و به شما کمک میکند تا به خود اصلیتان بازگردید.
مطالعهی کتاب هنر در لحظه زندگی کردن به چه کسانی توصیه میشود:
کتاب هنر در لحظه زندگی کردن از جمله آثاری است که خواندن آن برای همه سودمند خواهد بود اما اگر فکر میکنید به دلیل داشتن زندگی در عصر حاضر و نگرانیها و مشغلههای آن از نظر روانی در شرایط دشواری قرار دارید، بدون معطلی به سراغ این کتاب بروید؛ چراکه شانا نیکوئیست بسیار دلسوزانه شما را از تمامی این دغدغهها نجات میدهد.
نکوداشتهای کتاب هنر در لحظه زندگی کردن:
– یک سال پیش، درحالیکه هنوز این کتاب کامل نشده بود، برای خواندن دستنوشتهاش به شانا التماس کردم. وقتی بالاخره کتاب به دستم رسید، تمامش را یکباره و از اول تا آخر خواندم. سپس پشت لپتاپم نشستم، چهار ایمیل نوشتم و از قول و قرارهایی که دیگر به دردم نمیخوردند خارج شدم. دو تماس تلفنیِ خیلی سخت گرفتم و به دو تعهد دیگر پایان دادم. کتاب هنر در لحظه زندگی کردن به من شهامت، تمامیت و مجوزی را که منتظرش بودم داد. تا آخرین لحظهی عمر بابت این پیام سپاسگزار خواهم بود. این کتاب زندگیام را تغییر داد. (جنیفر هتمیکر، نویسندهی کتاب عشق و شمارهی هفت)
– بیشتر معلمانی که داشتم خودشان خبر نداشتند که به من چیزی یاد میدهند. آنها خیال میکردند ما فقط با هم دوستیم. شانا از آن مدل دوستها و این کتاب از آن مدل کتابهاست. وقتی این صفحات را ورق میزنید، آنچه دوست داشتهاید آن جا که شادمانیِ خود را یافتهاید و آنچه را شاید در میانهی راه گم کردهاید به خاطر میآورید. بیش از همه، به گفتوگویی صادقانه درمورد ایمانِ خود و راهی که میخواهید به همراه آن بروید هدایت میشوید. (باب گوف، نویسندهی کتاب کاری که عشق میکند)
– درحالیکه کتاب را با ذوق و شوق میخواندم، اشک رهایی و آرامش میریختم؛ چراکه کاملاً فراموش کرده بودم مجبور نیستم ارزش و لیاقت را به دست بیاورم، برای عشق شتاب داشته باشم، یا برای اینکه به جایی یا کسی تعلق داشته باشم بجنگم. جملات شانا که به طور یکسانی زیبا و ضروریاند، من را دعوت کردند به یاد بیاورم که ارزشمند بودن، تعلق داشتن و دوست داشته شدن حق ذاتیِ من است. دعوتی مهمتر و ضروریتر از این به ذهنم نمیرسد. (گلنن دویل ملتن، نویسندهی جنگجوی عشق و نویسندهی پرفروش روزنامهی نیویورکتایمز برای کتابهای ادامه بده جنگجو)
– من شانا را تماشا کردهام که این سفر را از آزمودن و سنجیدن آغاز کرده و به همبستگی و برکت رسیده، و من بهعنوان یک دوست به او افتخار میکنم. بهعنوان خواننده، بابت داشتن این کتاب بهعنوان منبع الهام و راهنما شکرگزارم. این کتابی است برای همهی ما که آرزوی داشتنِ زندگیای معنادار و پیوسته را داریم، اما گاهی خودمان را وقف مشغولیات میکنیم؛ جملات او همان انگیزهایاند که ما منتظرش بودیم. (دونالد میلر، نویسندهی پرفروش روزنامهی نیویورکتایمز برای کتابهای ترسناک نزدیک و آبی مثل جاز)
– شانا اشتیاق ما برای از دست ندادنِ زندگیمان را بیدار میکند. از آنجا که این خواسته به بهای کنار گذاشتن عادات حواسپرتکنمان تمام میشود، ما به انگیزهای فراتر از اصول و مقررات نیاز داریم. ما باید بخواهیم واقعاً زندگی کنیم و با مردم باشیم و از این نعمتِ زندگی که خدا بهمان داده بهرهمند شویم. زندگیِ شانا وادارم میکند زندگیِ خودم را از دست ندهم و حرفهایش در این کتاب باعث میشوند شما هم نخواهید زندگیتان را از دست بدهید. (جنی آلن، نویسندهی کتابهای هرچیزی و بیقرار)
– ما در جامعهای زندگی میکنیم که اگر مراقب نباشیم، بهراحتی قادر است ما را به دویدنِ دایرهوار دچار کند. این اتفاق باعث میشود زندگیمان مملو از چیزهایی شود که درواقع هرگز به دنبالشان نبودهایم. شانا به ما کمک میکند یک قدم به عقب برگردیم و ذهن و روحمان را ازنو بسازیم. در صفحات این کتاب خرد و دلگرمیِ لازم برای دیدن موفقیتهای موقتِ گذشته را به دست میآوریم و ترغیب میشویم زندگیِ عمیقتر، یکپارچهتر و لذتبخشتری را تجربه کنیم. گذشته از تمام اینها، قدرت ارتباط با دیگران است که بهمعنای واقعیِ کلمه به ما در پیشرفت کمک میکند. (دکتر هنری کلود، نویسندهی پرفروش روزنامهی نیویورکتایمز برای کتابهای حدود و قدرت دیگری)
– من این کتاب را تا الان هفت بار خواندهام. این کتاب درمورد در لحظه زندگی کردن است که راهنمایی فوقالعاده و کتابی تقریباً کامل است. شانا دقیقاً دربارهی شرایط من حرف میزند. (لارن وینر)
– شانا با اعتراف موقرانهاش یادبودی از قلب خود ساخته است؛ قلبی شکسته و متلاشی شده که درحال تبدیلشدن به قلبی خرسند، عاشق و آماده است. خواندن این کتاب درمورد او، خانواده، کلیسا و همنسلانش به من قوتِ قلب بخشید. شانا ما را فرامیخواند تا دربرابرِ کشیده شدن به درون کورانِ «بلهگفتن» مقاومت کنیم و راه بهتری پیشرویمان میگذارد، راهی برای بودن و حضور، راهی برای «نهگفتن». اما این «نه» بلهای است به چیزی خیلی بهتر. (اسکات مکنایت، نویسندهی کتابهای یکی از یاران متفاوت و طوطی کوچک دمدراز آبی)
جملات برگزیده کتاب هنر در لحظه زندگی کردن:
– مشغله نوعی بیماریِ روحی روانی است.
– امیدوارم طوری زندگی کنید که همیشه به آن افتخار کنید. اگر اینطور نشد، امیدوارم قدرتِ این را داشته باشید که همهچیز را دوباره از نو شروع کنید.
– همیشه از این ترس داشتهام که مورد تحسین غریبهها باشم و بعد درنهایت تنها شوم. من فقط یک آواز خواندم؛ شاید اشتباه میکردم.
در بخشی از کتاب هنر در لحظه زندگی کردن میخوانیم:
سهشنبه عصر بود که تلفن زنگ خورد. تلألؤ نور خورشید از پنجره میتابید. لباسهایم را روی تخت گذاشتم. نور خورشید به پتوهای نقرهای و پارچهی مخملیِ سفید درخششِ بیشتری میداد و من تَلِ کوچک شلوارهای مک و پیراهنهای هِنری را مرتب میکردم.
اگر پنج سال پیش یا حتی پنج ماه پیش به من میگفتند چنین فرصتی برایم پیش خواهد آمد، هرگز باور نمیکردم. پشت تلفن خیلی خوشحال و ذوق زده شده بودم. جوابم مثبت بود؛ اما طبق تشریفات گفتم باید با همسر و مشاورم صحبت کنم. تلفن را قطع کردم و بهجای اینکه شگفتزده شوم و آدرنالین خونم زیاد شود، نگران بودم. عصبی بودم و میترسیدم؛ انگار میخواستم قایم شوم. چند دقیقه در خانه قدم زدم و سعی کردم افکارم را حلاجی کنم. خودکار و کاغذ برداشتم و شروع کردم به نوشتن.
اغلب در زندگی احساساتِ منفی احاطهام میکنند و من سرگردان بهدنبال نقطهی مثبت میگردم. به واکنشهای بدنم توجهی نمیکنم، شاید دلم قهوه میخواهد، یا شاید هوای تازه. مینشینم و به پیامهایی که از درونم دریافت میکنم گوش میدهم. اگر گوش کنیم میفهمیم بدنمان با ما صحبت میکند: این حالت را تنها من تجربه نکردهام. چندین سال است که احساساتم را پشتسرم جا گذاشتهام؛ غیراز همین چند وقت پیش که نشستم و از جایم تکان نخوردم.
اما عصر یک سهشنبهی آفتابی این کار را کردم و همانطورکه نشستم، چیزی که متوجه شدم ترس و اضطراب بود. چیزی که باید خوشحالم میکرد نگرانم کرده بود. من میدانم که کلمهی «باید» علامتِ خطرِ من است؛ به جای اینکه حواسم به احساسی باشد که واقعاً دارم، مرتب به این توجه میکنم که چه احساسی «باید» داشته باشم.
وقتی آرون به خانه آمد، دربارهی این موضوع با او صحبت کردم. کسی که همیشه من را تشویق میکرد، با کلی اغراق گفت این فرصت برای خانوادهمان خیلی گران تمام میشود. او گفت فکر کردم وضع فرق کرده، فکر کردم دیوانهبازیها تمام شده است.